ဒါေလးေတြလည္း စမိုင္းေမ သူငယ္ခ်င္း ကို၀င္းသန္႔ေဇာ္ gtalk ကေန လွမ္းေပးထားတာပါ

တစ္ခါက ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးဟာ ပန္းျခံထဲ ေျခစၾကၤာျဖန္႔ေနတုန္း လွပတဲ့
ေျမြေလးတစ္ေကာင္ စည္းရိုးနားက ဆူးခက္ေတြၾကားမွာ ျငိေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။
ေျမြငယ္ကို ဘုရင္က ကယ္တင္လိုက္တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ ဘုရင္ၾကီး ပန္းျခံထဲ လွည့္လည္ေနတုန္း အ၀တ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္
၀တ္ဆင္ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္တယ္။
"အသင္ဟာ ဘယ္သူလဲ..? ဘယ္နည္းနဲ႔ နန္းေတာ္ထဲ က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာသလဲ"




"မထိတ္လန္႔ပါနဲ႔ အရွင္။ ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိးက နဂါးမင္းပါ။ ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔အတြက္
ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္"

"ဘာေက်းဇူးမ်ားလဲ"

"မေန႔က ကြ်န္ေတာ့္မ်ဳိး သမီးေလး အရွင္ပန္းျခံထဲက ပန္းမ်ားကို႐ႈစားရင္း စည္းရိုးမွာ
ျငိေနခဲ့တယ္။ အရွင္ကယ္တင္ခဲ့လို႔ သမီးေတာ္ေလး ေနေလာင္ျခင္းမွာ
လႊတ္ကင္းခဲ့ရတဲ့အတြက္
ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္ပါတယ္။ အရွင္လိုရာ ေျပာပါ။ ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး ကူညီဖို႔အသင့္ပါ"

"အင္း...နန္းေတာ္မွာ အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြ အမ်ားအျပားရွိတယ္။ ဘာမွလိုေလေသး
မရွိဘူးဆိုေပမဲ့ သတၱ၀ါတို႔ရဲ႔ ဘာသာစကားကို အကြ်ႏု္ပ္တတ္ခ်င္တယ္။ အကြ်ႏု္ပ္က
ေက်းငွက္တိရိစာၦန္ေတြကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ဘာေတြေျပာေနမွန္း
နားမလည္ခဲ့ဘူး"

"ဒါ မခက္ခဲပါဘူး အရွင္။ သူတုိ႔ရဲ႔ စကားကို နားလည္ခ်င္ရင္ ဒီေန႔ကစျပီး
သူတို႔ရဲ႔အသားကို မစားပါနဲ႔။ သူ႔အသားကိုစားျပီး သူ႔စကားကို နားလည္တာမ်ဳိးက
မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ သက္သတ္လြတ္စားျပီး ခုႏွစ္ရက္အတြင္း သူတို႔စကားကို
အရွင္နားလည္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကိစၥကို အရွင္လွ်ဳိ႔၀ွက္ထားရမယ္။
တစ္ေယာက္ေယာက္က သိသြားရင္ အစြမ္းျပယ္သြားလိမ့္မယ္"

နဂါးမင္းက ေျပာေျပာဆိုဆို ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ဘုရင္ၾကီးက
နဂါးမင္းေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္နာခဲ့တယ္။ ခုႏွစ္ရက္ေရာက္ေတာ့ ဘုရင္ၾကီး
စားပဲြေတာ္ခံေနတုန္း ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ အသံကိုၾကားလုိက္တယ္။

ပိုးဖလံတစ္ေကာင္က "ေတာ္... ဟိုၾကမ္းျပင္မွာက်ေနတဲ့ ထမင္းေစ့ကို သြားေကာက္ပါလား"
လို႔ေျပာေတာ့ ေနာက္ပိုးဖလံတစ္ေကာင္က "စားခ်င္ရင္ ကိုယ္တိုင္သြားေကာက္ပါလား"

"က်ဳပ္မပ်ံႏိုင္လို႔ ေတာ့္ကို ေကာက္ခိုင္းတာေပါ့။ အစကေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္ဆို ခုေတာ့
ထမင္းတစ္ေစ့ သြားေကာက္ဖို႔ ေတာင္ ေတာ္မလုပ္ႏို္င္ေတာ့ဘူးလား"

"အစားပဲရွိျပီ အလႈပ္မရွိလို႔ ၀ေနတာေပါ့။ ၀ိတ္ေလွ်ာ့ပါဆုိေတာ့ မေလွ်ာ့ဘူး။
ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရားေရွ႕မွာ က်ဳပ္ကို ထမင္း သြားေကာက္ခိုင္းတာ
ေသခိုင္းတာနဲ႔အတူတူပဲ။ ဘာလဲ မင္းေနာက္မီးလင္းေနလို႔ ငါ့ကို ေသေၾကာင္းၾကံတာလား"

ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ အခ်ီအခ်ေျပာေနတဲ့ စကားကိုၾကားေတာ့ ဘုရင္ၾကီးက မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ
ရယ္မိေတာ့တယ္။ ရုတ္တရက္ ထရယ္တဲ့ ဘုရင္ကို မိဖုရားက ဘာေၾကာင့္ရယ္တာလဲ ေမးေတာ့
ဘုရင္က ဘာမွမဟုတ္ေၾကာင္း လက္ကာျပတယ္။

ထမင္းစားျပီး မိဖုရားနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ေနတုန္း အိမ္ေခါင္မိုးေပၚက
အိမ္ေျမႇာင္ႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ စကားေျပာသံကို ဘုရင္က ၾကားလိုက္မိျပန္တယ္။

"ေဘးဖယ္ ရွင္မေရ.."

"ဒီေလာက္ညဥ့္နက္ေနျပီ ရွင္ဘယ္သြားမလို႔လဲ။ ေဘးအိမ္က မုဆိုးမဆီ သြားမလို႔လား"

"ဟာ.. ဒီမိန္းမ ငါဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ။ ေဘးအိမ္ကနဲ႔ ငါ ဘာမွမပတ္သက္ဘူး။ လူတကာကို
မစြပ္စဲြနဲ႔"

"ေအာ္... ေက်းဇူးကန္းရဲ႔.. ရွင္က သူ႔ကို ကာဆီးကာဆီး လုပ္တာလား။ ေန႔တိုင္းပဲ
အဲဒီမိန္းမေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ စကားမ်ားရတယ္။ မပတ္သက္ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ခဏခဏ
သြားေနရတာလဲ"

"ငါ ေဘးအိမ္ကို သြားတာမဟုတ္ဘူး။ မင္း ပူညံပူညံလုပ္လြန္းလို႔ နားေအးပါးေအး
အျပင္ထြက္ေရွာင္မလို႔..
ဖယ္စမ္းပါ"

"မဖယ္ႏိုင္ဘူး ရွင္ေရ... အစကေတာ့ ကြ်န္မကို မခဲြမခြါဘဲ
တစ္သက္လံုးခ်စ္မယ္ဆို။ အခုယူတာ
တစ္လေတာင္ မရွိေသးဘူး။ ရွင္က က်ဳပ္ကို ခြါခ်င္ျပီလား"

အိမ္ေျမႇာင္ႏွစ္ေကာင္ လံုးရင္းဆန္ရင္း ေခါင္မိုးေပၚက ျပဳတ္က်လာျပီး အျမီးေတြ
ျပတ္ကုန္တယ္။ "ေတာက္.. ဒီတစ္လ အျမီးျပတ္တာ သံုးခါရွိျပီကြ" ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔
ေျပာလိုက္တဲ့ အသံကိုၾကားေတာ့ ဘုရင္ၾကီးက မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ရယ္မိျပန္တယ္။ မိဖုရားက
ေမးေတာ့ ဘုရင္က ဘာမွမဟုတ္ေၾကာင္း လက္ကာျပျပန္တယ္။

အဲဒီေန႔ကစျပီး ဘုရင္ဟာ ရုတ္တရက္ ထထရယ္ေနတတ္တယ္။ ၾကံဳရဖန္မ်ားလာေတာ့
မိဖုရားက "ဘုရင္ၾကီး
တစ္ခုခုကို လွ်ဳိ႔၀ွက္ထားပံုရတယ္။ ငါ့အသက္နဲ႔ မျခိမ္းေျခာက္ခဲ့ရင္ သူေျပာျပမွာ
မဟုတ္ဘူး" ဆိုျပီး ဘုရင္ၾကီးရယ္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို မေျပာျပရင္
ကိုယ့္ကိုအဆံုးစီရင္မယ္လို႔ မိဖုရားက ျခိမ္းေျခာက္ေတာ့တယ္။

ဘုရင္ၾကီးက လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္ကို မေျပာျပခ်င္ေတာ့ "ခဏေနအုန္း.. က်ဳပ္အျပင္ထြက္ျပီး
စိတ္အပန္း ေျဖလိုက္အုန္းမယ္။ ျပန္လာရင္ ေျပာျပမယ္" ဆိုျပီး ထြက္ခဲ့တယ္။
နန္းေတာ္ရဲ႔
တစ္ေနရာ ဆိတ္ျခံကိုေတြ႔ေတာ့ ဆိတ္ႏွစ္ေကာင္ စကားေျပာေနတာကို ဘုရင္ၾကီးက
ၾကားမိတယ္။

"ကြ်န္မမွာ ကိုယ္ေလးလက္၀န္နဲ႔ ကြ်န္မကို ခ်ီပိုးစမ္းပါ"
"လမ္းေလွ်ာက္ေနရက္ အေကာင္းၾကီးကေန က်ဳပ္ကုိ ဘာလို႔ပိုးခိုင္းရတာလဲ"
"ရွင္မပိုးရင္ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ သတ္ေသလိုက္မွာေနာ္"
"ေရာ္... ဘယ္ႏွယ့္ အဲဒီလို တံုးအတဲ့အေတြးရွိရတာလဲ ရွင္မရယ္။ အဲဒီစကား
ဘယ္က သင္ခဲ့တာလဲ
ေျပာစမ္း"

"ခုနားက ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရား ေျပာေနတာကို ၾကားလိုက္လို႔ပါ။ မိဖုရားက ကိုယ့္ကိုယ္
သတ္ေသ မယ္ဆိုျပီး ေတာင္းဆိုတာကို ဘုရင္က ခ်က္ခ်င္းပဲ လိုက္ေလွ်ာခဲ့တယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္သတ္ေသတယ္ဆိုတာ လက္နက္ေကာင္း တစ္မ်ဳိးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရွင္ ကြ်န္မကို
အရင္ကလို ခ်စ္ေသးလား...? မခ်စ္ဘူးလားလို႔ စမ္းၾကည့္တာ"

"ဟား...ဟား.. မင္း အရမ္းတံုးအတာပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္တယ္ဆိုတာ
ကမာၻေပၚမွာရွိသမွ် အျပဳအမႈထဲက ရယ္စရာအေကာင္းဆံုးနဲ႔ အတံုးဆံုး။ သတၱ၀ါေတြထဲမွာ
လူေတြကလဲြရင္ ဘယ္သတၱ၀ါကမွ ကိုယ့္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္တဲ့လမ္း မေရြးဘူး။
သတၱ၀ါတိုင္းက ကိုယ့္အသက္ကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္။ ကိုယ့္အသိနဲ႔ ကိုယ္အသက္ရွင္တယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္တာကို တစ္ျခားလူက ၾကားခံျပီး လာေသေပးလို႔မရဘူး။ လူေတြလို
ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္ခ်င္သလား.
.? ကိုယ့္ကိုယ္ ဆိတ္ပီသေအာင္ က်င့္ၾကံမလား..?
ၾကိဳက္ရာလမ္းကို ေရြးေပးေတာ့"

ဆိတ္ဖို ေျပာစကားကို နားေထာင္ျပီး ဆိတ္မ ျငိမ္ကုတ္သြားတယ္။ ဘုရင္က
သူတို႔ေျပာတဲ့ စကားကိုနားေထာင္ျပီး "ငါဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႔ အရွင္သခင္
ဘုရင္လို႔သာေျပာတယ္။ ငါ့ရဲ႔ အသိဥာဏ္က ဆိတ္တစ္ေကာင္ရဲ႔ အသိဥာဏ္ေလာက္ ေတာင္
မရွိပါလား" လို႔ ေတြးမိျပီး မိဖုရားကို ေျပာျပဖို႔ နန္းေတာ္ထဲ ျပန္ခဲ့တယ္။

မိဖုရားကိုေတြ႔ေတာ့ ဘုရင္က"ႏွမေတာ္နဲ႔ အတူေနခ်ိန္ ေမာင္ေတာ္အျမဲရယ္ျဖစ္တာက
ဟိုးအရင္က ႏွမေတာ္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပါးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေအာက္ေမ့
သတိရမိလို႔ပါ။ စားေသာက္ေနခ်ိန္မွာလဲ သတိရတယ္။ အပန္းေျဖခ်ိန္မွာလဲ သတိရတယ္။
အစဥ္အျမဲ သတိရေနလို႔ပါပဲ ႏွမေတာ္"

"ဒါဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ အစကတည္းက မေျပာတာလဲ"

"စိတ္ထဲမွာ ထားျပီး တေျမ့ေျမ့နဲ႔ ေအာက္ေမ့ေနရတာက ပိုခ်ဳိျမိန္တယ္ေလ ႏွမေတာ္။
အေမႊးရနံ႔ေတြ ထည့္ထားတဲ့ ပုလင္းတစ္လံုးလိုေပါ့။ အဖံုးဖြင့္လိုက္ရင္
ရနံ႔ေတြျပန္႔လႊင့္ကုန္တယ္"

ဘုရင္ရဲ႔ နား၀င္ခ်ဳိတဲ့ စကားကိုၾကားေတာ့ မိဖုရားက ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ရတယ္။ ဘုရင္က
ရုတ္တရက္ ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ စကားကို ၾကားလိုက္မိတယ္။

"လူေတြရဲ႔ စကားခ်ဳိခ်ဳိ ေျပာတတ္တဲ့ အက်င့္ကို အတုယူထားစမ္းပါ"
"ရွင္လဲကြ်န္မကို အဲဒီလို စကားမ်ဳိးေျပာရင္ ရွင့္ကိုကြ်န္မ ရန္မရွာေတာ့ဘူး"
ဘုရင္ၾကီး ရယ္လိုက္မိျပန္တယ္။

ဒီရယ္စရာေလးေတြလည္း စမိုင္းေမ သူငယ္ခ်င္း ကို၀င္းသန္႔ေဇာ္ gtalk ကေန လွမ္းေပးထားတာပါ

တေန႔မွာ ဘုရားေက်ာင္းတခုကို လူတေယာက္ေရာက္လာသတဲ႔ ...။ သူ႔ပုံစံကလဲ တခုခုကိုေနာင္တရေနသလိုနဲ႔။ အထဲကို၀င္လာၿပီး ဘုန္းႀကီးနဲ႔ေတြ႕တယ္။ အဲဒီမွာ အ႐ိုအေသေပးဘာညာနဲ႔ ၿပီးေတာ႔ သူက ...
"ဖာသာ တပည့္ေတာ္ အာပတ္ေျဖခ်င္လို႔ပါ”
"အင္း ေျပာ သားေတာ္ ...ဖာသာ နားေထာင္ေပးမယ္"


"တပည့္ေတာ္ မေန႔က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္ကိုသြားခဲ႔ပါတယ္ ဖာသာ ...အဲဒီေန႔ကသူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာ မ႐ွိပါဘူး။ တပည့္ေတာ္ သူ႕မိန္းမနဲ႔ စကားစျမည္ေျပာၿပီး ျပန္ဖို႔လဲလုပ္ေရာ...ေလႀကီးမိုးႀကီးက်လာပါတယ္ ဖာသာ။ အဲဒါနဲ႔ အဲဒီမွာပဲ အိမ္မျပန္ဘဲ အိပ္လိုက္ရပါတယ္...ညလဲေရာက္ေရာ သူငယ္ခ်င္းမိန္းမနဲ႔ မွားမိပါတယ္ ဖာသာ "
"ေနာက္ကိုေတာ႔ ဆင္ျခင္ေပါ႔ သားေတာ္ ...ဖာသာ ခြင္႔လႊတ္ပါတယ္"
"ဟုတ္ကဲ႔ပါ ဖာသာ"
အဲဒီလိုနဲ႔ အဲဒီလူျပန္သြားေရာ ...ဖာသာကေတာ႔ လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္ အာပတ္ေျဖတာလို႔ပဲထင္မိတာေပါ႔။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တပတ္လဲ ေရာက္ေရာ ဒီလူပဲ ျပန္လာျပန္ေရာ ...။
"ဖာသာ တပည့္ေတာ္ အာပတ္ေျဖခ်င္ပါတယ္ ဖာသာ "
"အင္း ေျပာေလ ဒီတခါ ဘာျဖစ္ျပန္ၿပီလဲ"
"တပည့္ေတာ္ ဒီတခါလဲ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုသြားပါတယ္ ဖာသာ ...သူငယ္ခ်င္းလည္း ႐ွိပါတယ္။အဲဒီေန႔က မိုးေတြ႐ြာေနတယ္ ...တပည့္ေတာ္မွာလဲ ထီးမပါတာနဲ႔ သူတို႔အိမ္မွာပဲအိမ္လိုက္ပါတယ္ ဖာသာ။ ညက်ေတာ႔ သူ႔မိန္းမနဲ႔ မွားမိပါတယ္"
"အင္း အင္း ဖာသာခြင္႔လႊတ္တယ္"
ေနာက္တပတ္လဲ အဲဒီလူေရာက္လာျပန္ေရာ ...
"ဖာသာ ..."
"အင္းေျပာ ဘယ္မိန္းမနဲ႔မွားခဲ႔သလဲ"
"ဒီတခါလဲ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုသြားပါတယ္ ဖာသာ ...မိုးေတြ႐ြာေနတာနဲ႔ ...အိမ္မျပန္ဘဲ အဲဒီမွာပဲအိပ္လိုက္ တယ္ ဘုရား ...ဒီတခါ သူငယ္ခ်င္းသမီးနဲ႔မွားမိပါတယ္"
"အင္း ဖာသာခြင္႔လႊတ္တယ္ ...ေၾသာ္ မိုးေတြေတာင္အုံ႔လာၿပီ ...ျပန္ေတာ႔ေလ ထီးမပါရင္ဖာသာ႔ထီးကို ယူသြားေနာ္ ..."



ဒီရယ္စရာေလးေတြလည္း စမိုင္းေမ သူငယ္ခ်င္း ကို၀င္းသန္႔ေဇာ္ gtalk ကေန လွမ္းေပးထားတာပါ

ေအာ္ပေရတာ။ “က်ေနာ္တုိ႔ ဆုိင္ကို ေခၚဆုိမႈအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ...”



စားသံုးသူ။ “ဟဲလုိ.... ကြ်န္ေတာ္ မွာစရာရွိ...”


ေအာ္ပေရတာ။ “ဆရာရဲ႕ စြယ္စံုသံုးကဒ္ နံပါတ္ေလး သိခြင့္ ရွိမလား ခင္ဗ်ာ..”


စားသံုးသူူ။ “အဲဒါ..အာ. ခဏ.. ၈၈၉၈၃၆၄၈၅၀၃၇၂၆၂၉ ၂၃၇၂ -၄၈၈ -၄၂၇၂ ...”



ေအာ္ပေရတာ။ “ဟုတ္ကဲ့ပါ ဦးတင္ေရႊ ခင္ဗ်ာ.. ဆရာ့ရဲ႕ အိမ္လိပ္စာကေတာ့ ၂၃ အလကၤာလမ္း ျဖစ္ၿပီး ႐ံုးဖုန္း ၄၆၈၂၇၂၉ နဲ႔ မိုဘုိင္းဖုန္း ၀၆၉၃၈၃၇၂၇ ျဖစ္ပါတယ္။ ခု ဆရာ ဘယ္နံပါတ္က ေခၚေနတာပါလဲ ခင္ဗ်ာ..”


စားသံုးသူ။ “အိမ္ကေပါ့ကြ။ မင္းဘယ္လုိလုပ္ ငါ့ဖုန္းနံပါတ္ေတြ အကုန္သိေနတာလဲ...”


ေအာ္ပေရတာ။ “က်ေနာ္တုိ႔က စနစ္အားလံုးနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားလုိ႔ပါ ဆရာ..”


စားသံုးသူ။ “ထားပါေတာ့... ခု ပင္လယ္စာ ပီဇာ မွာ ခ်င္လုိ႔ .. ရမလား...”


ေအာ္ပေရတာ။ “အဲဒါ ဆရာ့ အတြက္ သိပ္မေကာင္းပါဘူး..”


စားသံုးသူ။ “ဟ.. ဘာျဖစ္လုိ႔တုန္းကြ...”


ေအာ္ပေရတာ။ “ဆရာ့ရဲ႕ ေဆးစစ္ခ်က္မွတ္တမ္း အရ၊ အခု ဆရာ့မွာ ေသြးတုိးရွိေနတဲ့ အျပင္ ကိုလက္စေတာ ပါ၀င္မႈလည္းမ်ားေနပါတယ္...”

စားသံုးသူ။ “ဘာျဖစ္တယ္!!.. ဒါဆုိရင္ မင္းကဘာကို စားသင့္တယ္ ထင္လဲ...”


ေအာ္ပေရတာ။ “ဆီပါ၀င္မႈနည္းတဲ့ ဂ်ပန္စတုိင္ ပီဇာ ကို စမ္းစားၾကည့္ဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚခ်င္ပါတယ္.. ဆရာ ႀကိဳက္မွာပါ...”


စားသံုးသူ။ “မင္းက ဘာျဖစ္လုိ႔ ငါႀကိဳက္မယ္လုိ႔ ေသခ်ာေျပာႏုိင္ရတာလဲ...”


ေအာ္ပေရတာ။ “ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က ဆရာ ႏုိင္ငံပိုင္ စာၾကည့္တုိက္ကေန စာအုပ္တစ္အုပ္ ဌားထားပါတယ္။ စာအုပ္နာမည္က “ ထင္ရွားေသာ ဂ်ပန္စတုိင္ ဟင္းလ်ာမ်ား ” မို႔လုိ႔ပါ..”


စားသံုးသူ။ “ဟား.. ဟုတ္ၿပီ. ဟုတ္ၿပီ. ငါ အ႐ံႈးေပးၿပီ... ငါ့ကို မိသားစုစာ (၃) ခု ေပးစမ္းကြာ.. ဘယ္ေလာက္က်လဲ...”


ေအာ္ပေရတာ။ “ဟုတ္ကဲ့.. ခုဟာကေတာ့ ဆရာ့ မိသားစု (၁၀) ေယာက္လုံးစာ လုံေလာက္ပါတယ္... စုစုေပါင္း ၄၉.၉၉ ေဒၚလာပါ...”


စားသံုးသူ။ “အေၾကြး၀ယ္ကဒ္နဲ႔ ေပးလုိ႔ရလား..”


ေအာ္ပေရတာ။ “ဆရာ က်ေနာ္ကို လက္ငင္းေငြသားနဲ႔ ရွင္းေပးေစခ်င္ပါတယ္... ဆရာ့ အေၾကြး၀ယ္ကဒ္က သံုးခြင့္ျပဳထားတဲ့ ပမာဏထက္ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ၿပီး ဆရာ ဘဏ္ကို ေပးစရာ ၃၄၇၆.၄၅ ေဒၚလာ ရွိေနတာ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ကတည္းကပါ... အဲဒါ ဆရာ့အိမ္ဌားခ ေတြမပါေသးပါဘူး...”


စားသံုးသူ။ “ဒါဆုိ မင္းဆီက လာပို႔တဲ့လူ မလာခင္ ငါက ဒီနားက ေအတီအမ္ စက္မွာ သြားေျပးထုတ္ထားရမယ္ ထင္တယ္...”

ေအာ္ပေရတာ။ “ဆရာ ထုတ္လုိ႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး.. မွတ္တမ္းေတြအရ၊ ဆရာ ဒီေန႔အတြက္ ခြင့္ျပဳပမာဏကို ထုတ္ယူၿပီး ျဖစ္ေနပါၿပီ...”


စားသံုးသူ။ “ကိစၥမရွိပါဘူး.. ပီဇာကို သာေရာက္ေအာင္ ပို႕လုိက္ပါ.. ငါ့ဆီမွာ ေငြသားရွိပါတယ္... ဒါနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ၾကာမလဲကြ...”


ေအာ္ပေရတာ။ “(၄၅) မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာပါမယ္ဆရာ..ဆရာ မေစာင့္ႏုိင္ဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ဆရာ႔ဆုိင္ကယ္ကို စီးၿပီး လာယူလုိ႔ရပါတယ္...


စားသံုးသူ။ “ဘာ!!!”


ေအာ္ပေရတာ။ “စနစ္ေတြမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အေသးစိတ္ အခ်က္အလက္ေတြအရ၊ ဆရာ့မွာ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးရွိၿပီးေတာ့ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ ၉၂၇၃၄၈ .....


စားသံုးသူ။ “?????????”


ေအာ္ပေရတာ။ “ဘာအလုိရွိေသးပါသလဲ ဆရာ..”


စားသံုးသူ။ “ မရွိဘူး !! စကားမစပ္ ကိုလာ (၃) လံုးေလာက္ ေၾကာ္ျငာအေနနဲ႔ မေပးႏုိင္ဘူးလား..”


ေအာ္ပေရတာ။ “သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ ေပးႏုိင္ပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ မွတ္တမ္းေတြအရ..ဆရာ့မွာ ဆီးခ်ိဳ.....”


စားသံုးသူ။ “***%&$%%### $##$%%@!)))”


ေအာ္ပေရတာ။ “ဆရာ ေျပာတာဆုိတာ ကိုၾကည့္ေျပာရင္ ေကာင္းပါမယ္.. ဆရာ ၁၉၈၇ ဇူလုိင္လ (၁၅) ရက္ တုန္းက ဆရာ ႐ုိင္း႐ုိင္းစိုင္းစိုင္း ေျပာဆုိမႈ အတြက္ အျပစ္ဒဏ္ခ်ခံရဖူးတာ အမွတ္ရပါ..”


စားသံုးသူ။ မူးလဲသြားပါတယ္...